Jak wygaszać zachowania trudne w pracy z naszą aplikacją

Alex pracuje z aplikacją DrOmnibus wraz ze swoją mamą i terapeutką behawioralną. We współpracę włącza się również logopeda oraz przedszkole, do którego uczęszcza. W przedszkolu i u logopedy otrzymuje aplikację jako nagrodę. Choć pierwsze kroki pracy z aplikacją nie były najłatwiejsze, Alex coraz chętniej angażuje się w rozgrywki. Poprawiła się jego koncentracja, potrafi też podążać za polecaniami, a w trakcie ćwiczeń wygaszają się u niego zachowania trudne. Mama Alexa oraz jego terapeutka opowiadają o terapii.

 

Procedury terapii behawioralnej


 

Alex nieustannie pracuje nad przeniesieniem umiejętności z aplikacji do życia codziennego. Mama od dłuższego czasu ćwiczy z synem rozpoznawanie emocji. Ćwiczymy pokazywanie emocji do lustra i właściwie wszędzie, gdzie można zobaczyć swoje odbicie. Robimy więc miny do porcelanowej spłuczki śmieje się.


Kiedyś Alex rzucał się na ziemię, skakał na kolana ze stołu” – tłumaczy mama. Terapeutka Alexa dodaje: Trudne zachowania Alexa to: agresja, autoagresja, wesołkowatość, opór, płacz, stymulacje wzrokowe i dotykowe. Pracujemy nad nimi w oparciu o procedury terapii behawioralnej. Podczas pracy z aplikacją zachowania te nie występują”. Terapeutka przekonuje, że ćwiczenia te mogą poprawić koncentrację uwagi, reagowanie na polecenia i podążanie za nimi.


Zobacz jak wygląda terapia u Alexa


Wakacje mają się ku końcowi … A my razem z Dromnibusem odkrywamy tajemnice naszego ciała :) ….

Posted by Venko usługi terapeutyczne on Thursday, August 24, 2017

O co chodzi z tabliczką żetonową?


Mama Alexa zwraca szczególną uwagę na to, żeby Alex nie wychodził z wykonywanego z zadania. Chłopiec poznał już schemat pracy, nauczył się pozostawać w aplikacji i bardzo mu się to spodobało. Zrozumiał, że tablet służy wyłącznie do ćwiczeń. 


Alex lubi tabliczkę żetonową na dole ekranu, a zbieranie żetonów go motywuje” – mówi jego mama.


Kiedy w próbach sprawdzających tabliczka żetonowa znika, chłopiec szuka jej na dole ekranu. Znikanie tabliczki żetonowej jest niezwykle ważne, aby potwierdzić, że dziecko w sposób spontaniczny potrafi korzystać z nabytej wiedzy i umiejętności. W próbach sprawdzających, których celem jest określenie czy dziecko opanowało daną umiejętność, nie pojawiają się nagrody w postaci żetonów, aby uzyskać pewność że dana wiedza nie jest zależna od nagradzania, wtedy możemy bowiem wnioskować, że dziecko wykorzysta ją adekwatnie w sytuacji tego wymagającej, niezależnie od pojawienia się nagrody. Jeżeli nagrody nie byłyby wycofane na tym etapie, nie uzyskalibyśmy efektu spontanicznego korzystania z nabytych umiejętności.

 

Gdzie są uszy?


Alex ćwiczył wszystkie gry na poziomie poznawania. Na początku pani Kwiatosława starała się wprowadzić pewien schemat polegający na tym, że syn najpierw ćwiczył poznawanie, a dopiero później doskonalenie. U dzieci ze spektrum można wypracowywać pewne schematy, dlatego Alex nauczył się, że pojawia się odpowiednia ikonka, która oznacza poznawanie i ikonka doskonalenia. Przyzwyczaił się, że najpierw wybiera poznawanie – tłumaczy mama.


W trakcie pierwszych tygodni pracy Alex nauczył się cierpliwości. Potrafi teraz dłużej skoncentrować się na wykonywanym zadaniu. Uspokoił się również i znacznie mniej krzyczy.


Na razie trudność sprawia mu gra Zawody”, więc jej nie wybiera. Jeśli chodzi o zawody, jest to jeszcze dla Alexa wielka niewiadoma. Na razie pracujemy między innymi nad poszerzeniem słownictwa (rzeczowniki, przymiotniki, czasowniki), budowaniem zdań w oparciu o słowa, które zna i rozumie, na przykład: chce pić, widzę czerwony samochód komentuje terapeutka.

 

Alex rozpoznaje wszystkie warzywa w życiu codziennym, ale miewa problemy z odróżnieniem ich na obrazkach. Kiedy np. widzi na obrazku jabłko i paprykę, musi się dłużej zastanowić. Mama ćwiczy z Alexem części ciała podczas kąpieli. To także świetne przedłużenie pracy z aplikacją. Chłopiec bezbłędnie wskazuje wszystkie części ciała, ma jedynie problem z uszami. “Do tej pory syn uczył się części ciała z piosenki o misiu, a miś ma uszy na czubku głowy. W związku z tym właśnie tam wskazuje uszy” – tłumaczy mama. Warto zwrócić uwagę, że w przypadku dzieci z ASD niezwykle istotne jest pokazywanie im realistycznych postaci. Zwłaszcza jeśli dziecko czegoś się od tych postaci uczy. Tańczący miś wskazujący uszy na czubku głowy może być niezwykle mylący. Teraz Alex ćwiczy już części ciała, korzystając z naszej aplikacji. Mamy nadzieję, że wraz z Junem bohaterem tej gry wkrótce nauczy się pokazywać uszy we właściwym miejscu.

 

Z niecierpliwością czekamy na relacje o kolejnych sukcesach Alexa!


Pracujesz z dzieckiem z zaburzeniami?

Wypróbuj naszą aplikację!

Udostępnij post:
Avatar
Polonistka, doktorantka na UJ, w DrOmnibus odpowiedzialna za tworzenie materiałów edukacyjnych i rozwój koncepcji metodycznych w pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Prowadzi warsztaty dla dzieci i młodzieży oraz szkolenia dla nauczycieli. Publikuje w prasie i w internecie. Od lat zaangażowana w pracę dydaktyczną.

Polish philologist and doctoral student at the Jagiellonian University in Krakow. At DrOmnibus, develops educational materials and methodological concepts for working with children with SEND. Conducts workshops for children and young and courses for teachers. Publishes articles online and in the press. Has many years of experience in didactics.